108 дней за решеткой. Катерина Борисевич
Коронавирус: свежие цифры
  1. Минское «Динамо» в третий раз проиграло питерскому СКА в Кубке Гагарина
  2. Помните, сколько стоили машины на авторынке в Малиновке 20 лет назад? Сравнили с современными аналогами
  3. Я живу в Абрамово. Как неперспективная пущанская деревня на пару жителей стала «модной» — и передумала умирать
  4. «Если вернуться, я бы ее не отговаривал от «Весны». Разговор с мужем волонтера Рабковой. Ей грозит 12 лет тюрьмы
  5. «Танцуем, а мое лицо прямо напротив ее груди». История семьи, где жена выше мужа (намного!)
  6. Что критики пишут о фильме про белорусский протест, показанном на кинофестивале в Берлине?
  7. Оловянное войско. Как учитель из Гродно преподает школьникам историю с солдатиками и солидами
  8. Как заботиться о сердце после ковида и сколько фруктов нужно в день? Все про здоровье за неделю
  9. «Очень сожалею, что я тренируюсь не на «Аисте». Посмотрели, на каких велосипедах ездит семья Лукашенко
  10. Изучаем весенний автоконфискат. Ищем посвежее, получше и сравниваем с ценами на рынке
  11. Стачка — за разрыв договора, профсоюзы — против. Что сейчас происходит вокруг «Беларуськалия» и Yara
  12. «Белорусы готовы работать с рассвета до заката». Айтишницы — о работе и гендерных вопросах
  13. Студентка из Франции снимала Минск в 1978-м. Показываем фото спустя 40 лет
  14. «Хлеба купить не могу». Работники колхоза говорят, что они еще не получили зарплату за декабрь
  15. «Кошмар любого организатора». Большой фестиваль современного искусства отменили за сутки до начала
  16. «Можно понять масштаб бедствия». Гендиректор «Белавиа» — про новые и старые направления и цены на билеты
  17. Еще 68,9 млн долларов. Минфин в феврале продолжил наращивать внутренний валютный долг
  18. «Прошло минут 30, и началось маски-шоу». Задержанные на студенческом мероприятии о том, как это было
  19. На воскресенье объявлен оранжевый уровень опасности
  20. На 1000 мужчин приходится 1163 женщины. Что о белорусках рассказали в Белстате
  21. Суды над студентами и «Я — политзаключенная». Что происходило в Беларуси и за ее пределами 7 марта
  22. На ЧМ эту биатлонистку хейтили и отправляли домой, а вчера она затащила белорусок на пьедестал
  23. Минздрав опубликовал свежую статистику по коронавирусу: снова 9 умерших
  24. «Ушло вдвое больше дров». Дорого ли выращивать тюльпаны и как к 8 марта изменились цены на цветы
  25. Первый энергоблок БелАЭС включен в сеть
  26. «Молодежь берет упаковками». Покупатели и продавцы — о букетах с тюльпанами к 8 Марта
  27. Кто стоит за BYPOL — инициативой, которая публикует громкие расследования и телефонные сливы
  28. Россия анонсировала в марте совместные с Беларусью учения. В том числе — под Осиповичами
  29. Где поесть утром? Фудблогеры советуют самые красивые завтраки в городе
  30. BYPOL выпустил отчет о применении оружия силовиками. Изучили его и рассказываем основное


Ён быў удзельнікам Чачэнскай вайны. Але сустрэўся з беларускім трэнерам, пераехаў у Мінск і з нуля пачаў займацца адзінаборствамі. Сёння Аляксандр Усцінаў — адзін з самых перспектыўных баксёраў у суперцяжкой вазе ў свеце. А яго прасоўваннем займаюцца самі браты Клічко.

Аляксандр нарадзіўся ў вёсцы Павутава на Алтаі ў 1976 годзе. З Беларуссю яго не звязвала абсалютна нічога — ні каранёў, ні сваякоў.
 
Хлопец выдаўся сапраўдным волатам: дасягнуў росту ў 202 сантыметры і вагі ў 140 кілаграмаў.
 
Усцінаў скончыў школу і, як многія яго суайчыннікі, пайшоў служыць, абараняў мяжу на Дальнім Усходзе. У той час грымела чачэнская вайна, і хлопцу-волату прапанавалі працягнуць службу ў сілавых ведамствах. Пра гэты перыяд свайго жыцця Аляксандр расказваць не любіць.



Аднойчы сябры запрасілі прыйсці на трэніроўку ў адну з байцоўскіх залаў Навасібірска. Да гэтага ён займаўся адзінаборствамі на ўзроўні звычайнага чалавека ў пагонах. Выпадковая сустрэча з беларускім трэнерам радыкальна і імкліва змяніла жыццё Усцінава.

Трэнер Уладзімір Задзіран (сёння яму 49 гадоў) першым выказаў ідэю аб наяўнасці ў беларусах так званага байцоўскага гену.
 
У свой час ён скончыў політэхнічную акадэмію, працаваў намеснікам загадчыка цэха на буйным заводзе. А паралельна вывучаў каратэ ў падпольных залах і зрабіўся піянерам кікбоксінгу і тайскага боксу ў былым СССР. Стаў першым у саюзе чэмпіёнам свету сярод прафесіяналаў па кікбоксінгу.


 
Уладзімір Задзіран — жорсткі і крэатыўны трэнер, моцны псіхолаг. Ён не проста выкладае байцоўскае майстэрства, але і патрабуе ад вучня чытаць сусветную літаратуру, знаёміцца з філасофіяй і мысліць.
 
Сустрэча з Усцінавым адбылася ў 2001 годзе. 25 гадоў (столькі было Аляксандру) — гэта ўзрост, калі спартсмены часта заканчваюць прафесійную кар’еру, а не пачынаюць займацца з нуля. Але Уладзімір Задзіран прапанаваў новаму вучню развітацца з АМАПам і зрабіцца прафесійным байцом.
 
Была яшчэ адна акалічнасць, якая паўплывала на выбар Аляксандра. Падчас адной з камандзіровак у Чачню на яго вачах загінуў сябар Вячаслаў — чэмпіён свету па боксе сярод паліцэйскіх і вайскоўцаў.
 
Усцінаў, атрымаўшы магчымасць, вырашыў працягнуць сябраву справу. Сабраў рэчы і вылецеў з трэнерам у Мінск. Выправіўся ў кардынальна новае для сябе жыццё.



— Адзін з першых баёў па правілах кікбоксінгу быў у Маскве. Цікаўлюся ў трэнера наконт свайго суперніка. “Нічога асаблівага, Саша, чалавек і чалавек, такі ж, як і ты”. Іду і гляджу рэкламны постар, прысвечаны турніру, — згадвае Аляксандр Усцінаў пачатак сваёй кар’еры. — І ў мяне адкрываецца рот: супернік — нейкі чэмпіён, з поясам. Памятаю, як часта пачало пульсаваць сэрца! Але ўдалося ўзяць сябе ў рукі, падмануць суперніка: паказаў удар рукой і нечакана накаўтаваў каленам…
 
Тым не менш ніхто са спецыялістаў на Усцінава не ставіў, маўляў, для спорту ён “стары”, уважысты, як мядзведзь, і выйсці з яго можа толькі “мяшок” для іншых прафесіяналаў.
 
Але Уладзімір Задзіран меў пра гэта сваё меркаванне: “Калі нечага па-сапраўднаму хочаш, не азіраешся назад і ідзеш да сваёй мэты, то дасягнеш яе”.
 
— Памятаю адны з першых сваіх збораў у “Стайках”, — зазірае Аляксандр ва ўласную гісторыю. — Ты не ўяўляеш, як мяне матлошылі. Ногі былі сінія. Але не было іншага выхаду, як трымацца.
 
Менш чым праз тры гады Усцінава, які ўдзельнічаў у парыжскім Гран-пры К-1, транслявалі на дзясяткі краін свету.

За некалькі гадоў Аляксандр перамог на некалькіх чэмпіянатах свету і Еўропы па муай-тай, стаў заслужаным майстрам спорту. Рэдкі выпадак.
 
Двубоі з удзелам мінскага байца не вылучаліся эстэтыкай і драматургіяй. Аляксандр удала выкарыстоўваў свае габарыты і нестандартныя байцоўскія “фішкі”. Але выводзіць байца на двубоі з самымі папулярнымі байцамі планеты прамоўтары не браліся. Часам даводзілася падоўгу сядзець без жаданай працы, і тады трэнер і баец наважыліся на яшчэ адзін сенсацыйны крок — перайшлі ў прафесійны бокс.



Выйграўшы накаўтамі ў першых сямі двубоях, Аляксандр паехаў у Аўстрыю на спарынгі да самага выбітнага суперцяжа пачатку ХХІ стагоддзя Віталя Клічко (непераможаны дагэтуль). Яшчэ б! Мінскі баксёр, нягледзячы на агромністую масу, спрытна рухаўся па рынгу і валіў супернікаў з абедзвюх рук.
 
Сустрэча аказалася знакавай. Легендарны ўкраінец назваў Усцінава “дыяментам” і запрасіў ва ўласную арганізацыю K2 Promotions, якая і пачала займацца раскруткай байца. Асвятляючы байцоўскія шоу, журналісты далі мінскаму спартсмену мянушку Аляксандр Вялікі.

Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.

Открыть/cкачать видео (30.22 МБ)

З тае пары ён баксіраваў і ва Украіне, і ў Нямеччыне, і ў ЗША. Здабыў у прафесійным боксе 26 перамог, зрабіў 21 накаўт і атрымаў сёлета ўсяго адну паразу. Напэўна, у свеце няма ніводнай суперзоркі, якая б ніколі не прайгравала. Гэта датычыць і Майка Тайсана, і Ленакса Льюіса, і саміх братоў Клічко.
 
Сёння Аляксандр Усцінаў і Уладзімір Задзіран працягваюць упарта трэніравацца ў мінскіх залах. Баксёр уваходзіць у самыя прэстыжныя сусветныя рэйтынгі прафесійнага боксу і застаецца толькі чакаць, калі з’явіцца чарговая магчымасць уключыцца ў барацьбу за сусветны чэмпіёнскі тытул.

Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.

Открыть/cкачать видео (9.69 МБ)

З тае пары, як Усцінаў зрабіўся вядомым баксёрам, у сеціве распачаліся спрэчкі: а хто ён такі — расіец ці беларус. Да прыкладу, самы папулярны ў СНД партал адзінаборстваў allboxing.ru называе Аляксандра расіянінам. Толькі калі Усцінаў атрымаў адзіную ў кар’еры паразу, яго назвалі беларусам.
 
Вось што на пытанне пра самаідэнтыфікацыю адказвае сам баец:
 
— Прадстаўляю на рынгу Беларусь. Усё, што я ўмею, мне даў беларускі трэнер, Мінск. Але нарадзіўся я ў Алтайскім краі і ніколі пра гэта не забываюся. І цяпер мяне часам цягне туды, дзе нарадзіўся. Але калі прыязджаю да бацькоў пагасціць, праз тыдзень-два кажу: “Прыйшоў час збірацца дадому”. Бацька мне на гэта: “Як дадому? Дом у цябе тут”. Адказваю, што дом там, дзе ты жывеш. А радзіма — дзе нарадзіўся…



Так і выходзіць, што ад нараджэння Аляксандр расіец, але беларускі спартсмен, на якім спрацаваў наш байцоўскі ген. Назіраючы за Усцінавым падчас баёў, прыемна асэнсоўваць, што на такім высокім узроўні змагаецца хлопец, які ходзіць з табой па адных вуліцах, жыве, можа быць, у доме побач з табой і навучаецца ва ўніверсітэце тваёй краіны (Усцінаў атрымаў вышэйшую адукацыю па спецыяльнасці “Правазнаўства”).
 
Быў, урэшце, у нашай гісторыі і знакавы “пясняр” Уладзімір Мулявін, які нарадзіўся ў Свярдлоўску і трапіў у Мінск выпадкова. А для беларускай музыкі зрабіў працу касмічнага маштабу…

Фота Аляксандра Абуховіча і K2 Promotions
-30%
-30%
-15%
-7%
-10%
-10%
-20%
-80%
-10%